دیودهای یکسو کننده رایج شامل دیودهای سیلیکونی و دیودهای شاتکی هستند.
دیودهای سیلیکونی پرکاربردترین دستگاه های یکسو کننده هستند که مزایایی مانند افت ولتاژ رو به جلو کم و جریان نشتی کم را ارائه می دهند. آنها دارای افت ولتاژ رو به جلو تقریباً 0.7 ولت هستند، می توانند ولتاژهای معکوس را به طور قابل توجهی بالاتر از ولتاژ پیشروی خود تحمل کنند و به طور کلی در برابر آسیب ناشی از نوسانات ولتاژ معکوس گذرا مقاوم هستند. اشکال اصلی آنها وجود ظرفیت معکوس و زمان بازیابی معکوس در کاربردهای فرکانس بالا است که آنها را برای مدارهای یکسوسازی فرکانس بالا نامناسب می کند.

در مقایسه با دیودهای سیلیکونی، دیودهای شاتکی افت ولتاژ رو به جلو حتی کمتر و جریان نشتی معکوس بسیار کم دارند. با افت ولتاژ رو به جلو فقط در حدود 0.3 ولت و حداقل نشت معکوس، آنها در برابر نوسانات ولتاژ معکوس گذرا مقاوم هستند و در کاربردهای فرکانس بالا عملکرد بهتری از دیودهای سیلیکونی دارند. در نتیجه، دیودهای شاتکی برای مدارهای یکسوسازی دقیق که نیاز به افت ولتاژ کم و پاسخ سریع دارند، ایده آل هستند.
هنگام انتخاب دیود یکسو کننده، توجه به شرایط عملکرد مدار و الزامات عملکرد ضروری است. در صورت نیاز به افت ولتاژ رو به جلو کم و جریان نشتی معکوس کم، دیودهای شاتکی انتخاب مناسبی هستند، در حالی که در صورت نیاز به تحمل بالاتر برای نوسانات ولتاژ معکوس گذرا و تطبیق پذیری بیشتر، دیودهای سیلیکونی ترجیح داده می شوند. علاوه بر این، برای جلوگیری از آسیب های ناشی از تجاوز از این محدودیت ها، باید حداکثر ولتاژ و جریان کارکرد دیود را در نظر گرفت.
